ساعت ۹ بود ،سرو صدای عجیبی از ساعت به گوش می خورد.کوچولو هنوز خواب بود و من که در تلاطم بیداری و خواب به سختی از لحاف لحظه ها جدا شدم  سریع لباسم رو پوشیدم.آبجی انگار آماده بود که بیداری من رو تبریک بگه گفت:چرا اینقدر زود لباس پوشیدی؟ ومن که نمی تونستم از تو بگم مثل همیشه زبون ریختم و گفتم می خوام برم قربون شما.اوضاع تا صبحانه عادی بود، ساعت ۹:۳۰ که ایلیا هم بیدار شده بود با هم به خیابون اومدیم و اولین و مهمترین کارم رو که تلفن زدن به تو بود رو انجام دادم .گرچه این کارو تا چشم باز کرده بودم انجام دادم ولی الان تازه حس یه شنیدن صدای قشنگ برای من مهیا بود.داشتم در حین شنیدن صدای دلنشین بوق لحظه ها فکر می کردم وقتی گفتی سلام بهت بگم سلام عزیزم.بهترینم وچند تا فکر قشنگ دیگه...

نمی دونم چی شده .چرا جواب نمی ده.خدایا این پنجمین مرتبه است.دارم کلافه می شم .مسیج هام رو چرا جواب نمی ده خدایا نکنه اتفاقی افتاده... ایلیا چرا اذیتم می کنه...

-من الان توی پارکم ..شما کی می آی؟ ...-سعی کن زودتر دلمون تنگ شده...-باشه عزیزم حواسم هست...-نه اذیتم می کنه حرفم رو گوش نمی کنه ....-باشه دعواش نمی کنم...-منتظرم خداحافظ...

-علی محمد ...علی ...آبجی نمی خوای از خواب بلند شی...مگه کار نداری...

-سلام صبح بخیر آبجی ببخشید...الان بلند میشم...